كند چنين مسحى باطل است . ( مسأله 258 ) : بعد از مسح سر بايد با ترى آب وضو كه در دست مانده ، روى پاها از سر يكى از انگشتها تا مفصل مسح نمايد واحتياط مستحب آنست كه پاى راست را با دست راست وپاى چپ را با دست چپ مسح نمايد . ( مسأله 259 ) : پهناى مسح پا به هر اندازه باشد كافى است ، ولى بهتر آن است كه به اندازه پهناى سه انگشت بسته به كله تمام روى پا را با تمام دست مسح نمايد . ( مسأله 260 ) : احتياط آنست كه در مسح پا دست را بر سر انگشتها بگذارد وبعد به پشت پا بكشد يا آن كه دست را به مفصل گذاشته وتا سر انگشتها بكشد نه آن كه تمام دست را روى پا بگذارد وكمي بكشد . ( مسأله 261 ) : در مسح سر وروى پا بايد دست را روى آنها بكشد ، واگر دست را نگه دارد وسر يا پا را به آن بكشد باطل است ، ولى اگر موقعى كه دست را مىكشد سر يا پا مختصر حركت كند اشكال ندارد . ( مسأله 262 ) : جاى مسح بايد خشك باشد واگر بقدرى تر باشد كه رطوبت كف دست به آن اثر نكند مسح باطل است ولى اگر نمناك باشد يا آن كه ترى آن بقدرى كم باشد كه در رطوبت كف دست مستهلك باشد اشكال ندارد . ( مسأله 263 ) : اگر براي مسح ، رطوبتى در كف دست نمانده باشد نمىتواند دست را با آب خارج تر كند ، بلكه بايد از ريش خود رطوبت بگيرد وبا آن مسح نمايد وگرفتن رطوبت از غير ريش ومسح نمودن با آن محل اشكال است . ( مسأله 264 ) : اگر رطوبت كف دست فقط به اندازه مسح سر باشد احتياط واجب آنست كه سر را با همان رطوبت مسح كند ، وبراي مسح پاها از ريش خود رطوبت بگيرد .